Rozdział I część III

              Zacisnęła powieki, w duchu modląc się o cud. Sekundy dłużyły się jej jak godziny, a głos, który usłyszała przyniósł ulgę.

• Jeff, zabiję cię! - ryknęła zszokowana Canada.

               Via natychmiastowo otworzyła oczy, skonsternowana tak samo jak przyjaciółka, ujrzała przed sobą wysokiego, szczupłego chłopca, którego burza ciemnych loków opadała na śniade czoło i duże, szmaragdowe oczy. Trochę zbyt mocno zarysowana szczęka i perkaty nos stanowiły o tym, że nie uchodził za klasycznie pięknego, wciąż jednak mógł poszczycić się tytułem całkiem przystojnego gościa, który nadała mu w ósmej klasie. Can zdecydowanie nie zgadzała się z tą opinią, wolała nazywać go idiotą lub po prostu Jeffiutem.

• Też się cieszę, że cię widzę – rzucił nonszalancko – cześć Via! - dodał po chwili ze szczerym uśmiechem.
• Co ty tu robisz?! - warknęła ze złością blondynka.

                Podrapał się po głowie, szukając odpowiedzi, po chwili jednak z rezygnacją opuścił ręce.

• No.. śledziłem was – odrzekł szczerze, ale widząc minę Canady dodał pospiesznie: - słuchaj, miałem swoje powody.

                 Dziewczyna zbliżała się do niego, gotowa w każdej chwili rzucić się z pięściami. Wściekłość, którą potęgował fakt, iż od szóstego roku życia byli największymi wrogami, wstrząsała jej ciałem, czerwieniąc przy tym policzki.

• Can, ciszej, nie zwracajmy na siebie uwagi! - Via stanęła między blondynką, a chłopakiem, próbując załagodzić sytuację. Iskry w powietrzu były prawie namacalne.

                   Canada przygryzła wargę, trybiki w jej głowie pracowały jak szalone, kalkulując, na jak wiele może sobie pozwolić. Ostatecznie włożyła dłonie do kieszeni i zrezygnowana pomaszerowała naprzód, nie przejmując się brakiem szlaku.

                  W końcu, po nadłożeniu kilku kilometrów i zatoczeniu koła co najmniej trzy razy, jakoś dotarli do szosy, nad którą biegł transport miejski.

                 Odnaleźli czerwoną błyszczącą skrzynkę, nie większą niż pudełko po lodach, która stała smętnie na długim, czarnym trzoneczku. Via wygrzebała z torby kilka żetonów i wrzuciła je do skarbony równocześnie pociągając dźwignię. Coś skrzypnęło i jeden z wagoników wysoko nad ziemią, opuścił platformę i równo po odczekaniu czterdziestu pięciu sekund wciągnął ją z powrotem. Na panelu wyświetliła się mapka Wyspy Ino, dziewczyna wpisała współrzędne celu i pojazd ruszył z cichym piskiem.

                  Zapach miasta był dla niej całkiem obcy: mieszanina spalin, dymu, czegoś gorzkiego i potu; uboga kolorystyka także nie przypadła jej do gustu, wszędzie widziała tylko metal, szarą cegłę i szkło. Kiedy przechodziła przez ulicę, która nawet o szóstej rano była ruchliwa, pomyślała, że mieszczuchy nigdy nie śpią. Pracują całe dnie i noce. Co innego na wsiach, które stanowiły prawie dziewięćdziesiąt procent kontynentu i, na których spędziła całe swoje życie. Tam dominowało poczucie spokoju oraz intymności, obolałe ręce z wielkimi pęcherzami symbolizowały chleb, bo zasługiwał na niego każdy kto ciężko pracował. Za to malin HC136p było pod dostatkiem i dzieci podjadały je, prażąc się w słońcu. Właściwie wszystkiego, co nie nadawało się do transportu, ani na przetwory (takie rośliny oznaczało się literami od o – z) było równo dzielone pomiędzy wieśniaków. Tu było jakoś inaczej, wieżowce przysłaniały niebo, a pieniądze – sumienie. Ludzie nęcili, mamili, składali fałszywe obietnice, wszystko po to, aby choć trochę się wzbogacić. Oczywiście, o oficjalnych kradzieżach nie mogło być mowy, złodziejów, tak samo jak wszystkich przestępców, wysyłano na Nienazwany Kontynent, który był czymś w rodzaju dzikiej wyspy, pełnej szablozębnych tygrysów i różnych odmian grypy; właściwie to zesłanie stanowiło niewypowiedzianą karę śmierci. Tylko zwyrodnialcy, którzy popełnili jeden z czynów niewybaczalnych, np. kanibalizm, mogli zostać ścięci lub powieszeni.

                  Wysiedli przed ogromnym wieżowcem, lśniącym w świetle wchodzącego słońca. Świt był zimny i popielaty, wiatr rozwiewał im włosy i wciskał się nawet w najmniejsze szczeliny w ubraniach.

Dziewięćdziesięcio-piętrowy budynek dumnie górował nad całą dzielnicą, rzucając ogromny cień na plac, mieszczący się przed nim.

• A więc idziemy po sukienkę? - uściślił Jeff.

                   Blondynka spojrzała na niego z pogardą i mruknęła pod nosem idiota, wyprzedzając go z dumnie zadartą głową.

Nacisnęła guzik ze swoim nazwiskiem, rozległ się pisk i na ekranie wyświetliła się zaspana pani Fanningam. Choć była już dobrze po pięćdziesiątce, nie wyglądała starzej niż Canada. Dzięki licznym operacjom plastycznym i drogim kremom, na jej twarzy nie pojawiła się ani jedna zmarszczka. Duże ciemne oczy, takie same jak u córki, otaczała gęsta zasłona rzęs, długie łukowate brwi, zgodnie z obowiązującymi trendami, sięgały aż do skroni. Niebieskie włosy kaskadami opadały na ramiona.                      Otworzyła wydatne usta i przez chwilę wpatrywała się w twarze nastolatków.

• Canada, co ty tu robisz? - rzekła dość chłodno.
• Wszystko ci wyjaśnię, mamo...
• Jersey, Cracovia, wy nie w szkole? Chwila... Jersey? Co on tu robi? Pamiętam doskonale, jak mówiłaś, że to palant.- pani Fanningam była kobietą prostolinijną i często mówiła wszystko, co ślina przyniosła jej na język. Zdecydowanie brakowało jej powściągliwości, mimo iż należała do jednej z najwyższych klas. Wżeniła się w rodzinę lekarzy, ale w głębi duszy pozostawała tylko ekspedientką sklepu z warzywami, którą była, nim poznała pana Fanningama.
• Będziemy rozmawiały przez wizjer? - jęknęła ze zniecierpliwieniem, otulając się szczelniej bluzą.
• Oczywiście, że nie. Wchodźcie.

                   Znów rozległ się pisk i stalowe drzwi, prowadzące prosto do windy, rozsunęły się, wpuszczając gromadkę do środka.

• Witam, jestem MUT, mechaniczne urządzenie transportujące, uprzejmie proszę o podanie numeru mieszkania, do którego mam państwa zawieść – rozległ się przyjemny kobiecy głos.
• Trzysta trzynaście.

                 MUT zawiozła ich pod samo mieszkanie, w progu którego czekała już pani Fanningam, na żywo nieco pulchniejsza i brzydsza. Spod różowego, pluszowego szlafroka wyraźnie wystawał zaokrąglony brzuszek, zapowiadający kolejne dziecko w rodzinie Fanningamów.

• Jak się czujesz, mamo? - uradowana Canada wpadła matce w ramiona i mocno ją wyściskała.
• Jak samochód dostawczy. – roześmiała się.
• Dzień dobry – Via nieśmiało wyciągnęła rękę w kierunku kobiety.
• Witaj, moja droga. - zignorowała gest, dłońmi objęła jej twarz i cmoknęła w nos – przyjaciele mojej córki są tu mile widzianymi gośćmi. Cóż... wrogowie też są mile widziani – tym razem zwróciła się do Jeffa.
• Mamo!
• Sama tak mówiłaś, cukiereczku. Moim zdaniem – przerwała na sekundę i musnęła czarny t-shirt Jeffa – pasujecie do siebie. To całkiem przystojny mężczyzna.

                Obie twarze, jak na zawołanie, pokryły się czerwienią. Can wygładzała rękaw kurtki, a Jeff z zainteresowaniem przyglądał się swoim paznokciom.

• Ani mężczyzna, ani przystojny – skwitowała blondynka.
• Bardzo pani miła – odrzekł Jeff z uprzejmym wyrazem twarzy. - Widać, ta cecha nie jest dziedziczna.

• Dość już tych pogaduszek – powiedziała, wciąż nie przestając się uśmiechać. - W salonie czeka na was herbatka i ciastka.

                 Salon był ogromny, jasny, podłoga wyłożona miękkim dywanem w odcieniu ecru idealnie komponowała się ze ścianami, oklejonymi elektroniczną tapetą ukazującą polanę pełną maków, uginających się pod ciężarem delikatnych powiewów. Długa biała kanapa z mnóstwem poduszek stała tuż obok okrągłego, szklanego stołu, na którym piętrzyły się wypieki cukierni Ibis. Łakocie przykuły uwagę blondynki i chłopca, jednak Via wciąż z zaciekawieniem podziwiała pokój. Szczególnie spodobały jej się ukryte szafy, które na polecenie elektronicznej gosposi, wysuwały się zza ściany.

                 Usiadłszy uraczyła się czekoladową babeczką z migdałami i upiła łyk jaśminowej herbaty. Cały ten przepych wydawał jej się co najmniej nienaturalny, choć setki razy widziała go w parlamencie, gdzie obserwowała wszystko z daleka i marzyła o podobnym życiu. Nigdy wcześniej nie została zaproszona do mieszkania państwa Fanningam, Canada zawsze mawiała, że wstydzi się swojej rodziny, bo ojciec miewa kochanki, a matka jest stanowczo zbyt szczera. Co dziwniejsze, oznajmiała to zupełnie normalnym tonem, jak gdyby przywykła do tego dawno temu.

* * *

                   Spojrzawszy na zegar, Canada zerwała się z miejsca i pobiegła do swojego pokoju. Wygrzebała z szafy długą, miętową suknię, upchnęła ją do torby, która zawiesiła na ramieniu i pocałowała mamę w policzek.

• Już siódma, muszę uciekać, pozdrów tatę – rzuciła naprędce i wybiegła z mieszkania, dając znak Vii i Jeffowi, że mają podążać za nią.

                  W drodze powrotnej omówili plan powrotu.

• Przetnę las w tym miejscu. – Jeff wskazał jakiś punkt na wirtualnej mapie. - Jestem najszybszy i będę pełnił rolę zwiadowcy. Kiedy dotrę bezpiecznie, dam wam sygnał, a wtedy bez przeszkód dojdziecie do budynku mieszkalnego.
• Zapominamy – wtrąciła Can – o linie dyndającej z okna klasy.
• Trudno mi to przyznać, ale masz rację. Chyba pierwszy raz w życiu. Jak tylko znajdę się w pokoju, zgarnę plecak i udam się do klasy pani S.
• Myślisz, że nikt jej nie zauważył?
• Lepiej udać, że należy do kogoś innego? - mruknęła sarkastycznie Via.

               Canada westchnęła zrezygnowana i przyznała jej rację.

* * *

                  Las wydał się Cracovii o wiele ładniejszym miejscem, niż przed paroma godzinami. Poranne, ciepłe światło nadało mu wiele uroku. Rozbudzone ptaki wyśpiewywały różnorakie melodie, co tylko umilało podróż. Jeff oddalił się od nich już paręnaście minut temu, zerkała więc co jakiś czas na nadgarstek, żeby nie przegapić wiadomości.

                   Poczuła drżenie, na przegubie jej ręki wyświetlił się wąski, czarny pas.

• Co pisze? - zaciekawiona Canada szarpnęła dłoń przyjaciółki, która syknęła z bólu.
• Zaraz mi ją wyrwiesz, Can! - skrzywiła się.
• Dobra, przepraszam.
• Czysto. Mamy przejść przez placyk Napoleona, przy ławeczkach skręcić w lewo i ścieżką dojść do budynku mieszkalnego.

                   Tym razem Cracovia ruszyła przodem, ostrożnie, kuląc się i co jakiś czas oglądając za siebie. Przebyła ledwie parę kroków, nim coś ukłuło ją w szyję Powietrze stało się dziwnie ciężkie i gęste, każdy oddech sprawiał dużą trudność. Poczuła mrowienie w palcach u stóp, które promieniowało do kolan, ud, a potem objęło cały tułów. Kończyny, jakby wystrugane z drewna, nie chciały słuchać jej poleceń. Świat nabrał całkiem nowych kolorów, neonowych odcieni żółci i czerwieni, przełamanych zimnem błękitu i ciemnej zieleni. Wszystko rozmazało się w jedną gasnącą plamę, pochłanianą przez czerń.

                   Wierciła się na twardym, drewnianym krześle, szukając wygodnej pozycji.

• Kochanie, może nałożyć ci fasolki? - spytała szczupła blondynka, w której rozpoznała matkę.
• Dziękuję, nie trzeba.
• Ona się odchudza! Ona się odchudza! - Brzdąc, który siedział obok niej, wystawił język i ciągnął się za uszy, w kółko odśpiewując trzy słowa, na melodię znanej jej piosenki.
• Vis, to nie prawda! - pisnęła, nie była zła, lubiła sielankowy nastrój panujący w domu. Błogi gwar, słyszalny niemal w każdym kącie.

                 Ojciec, czterdziestopięcioletni, chuderlawy mężczyzna w okularach, szczycący się gęstwiną ciemnych jak smoła włosów, przyprószonych gdzieniegdzie siwizną, pogłaskał córkę po głowie i ze stoickim spokojem rzekł:

• Nie musi, jest najpiękniejsza na świecie. No, prawie najpiękniejsza – sprostował po przemyśleniu – zaraz po swojej matce. - Posłał żonie jedno z tych spojrzeń, które mówiły, jak bardzo ją kocha.
• Lata mojej świetności już dawno minęły – roześmiała się pani Sanders.

                  Via uważała, że to nieprawda. Jej mama, pomimo czterdziestu dwóch lat oraz braku operacji, wciąż prezentowała się prześlicznie. Miała w sobie blask, zawsze ubierała się schludnie i pięknie czesała włosy, jej twarz pokrywała jedynie cieniutka siateczka zmarszczek, dodająca jej dojrzałości.

• Via się odchudza! Via się odchudza! - kontynuował Vis, rzucając siostrę fasolką, z siłą, której czteroletni chłopiec nie mógł posiadać.

                Cracovia spojrzała w jego szare oczy, tak podobne do maminych, a one rozjarzyły się żółtym światłem. Zaskoczona, stwierdziła, że jego głos zmężniał.

• Cracovia! Cracovia, obudź się!

              Uniosła powieki i zobaczyła przed sobą latarkę, trzymaną przez strażnika. Wielkim łapskiem machał jej przed oczyma, parę razy przez nieuwagę trącając ją w głowę.

• Co się – co się stało? - wyjąkała.
• Uciekłyście. Znaleźliśmy was i potraktowaliśmy paralizatorem. Teraz znajdujecie się w EUI, przed gabinetem dyrektorki, której zaraz wyjaśnicie powód waszej nocnej nieobecności – wyjaśnił rzeczowym tonem.

              Nigdzie nie było Canady ani Jeffa. Wstała, na wszelki wypadek przytrzymując się sofy, na której siedziała. Czuła się zaskakująco dobrze. Ukradkiem zerknęła na zegar – była siedemnasta.

• Przespałam dziewięć godzin?
• Też się zdziwiliśmy. Teoretycznie użycie paralizatora jest bezpieczne, ale na wszelki wypadek kontrolowaliśmy twoje funkcje życiowe i wszystko było w porządku. Musiałaś być po prostu bardzo zmęczona. - podrapał się po łysej głowie i wzruszył ramionami.
• Dzięki za troskę – syknęła i weszła do maleńkiego pomieszczenia, wyłożonego panelami od podłogi, aż po sufit.

               Pod ścianą stała wysoka szafa, której pułki aż uginały się pod ciężarem starych ksiąg, niektórych nawet sprzed dwóch tysięcy lat, a naprzeciwko wejścia znajdowało się masywne biurko z piaskowca, praktycznie puste – nie licząc bladożółtej lampki. Za nim siedział chuda, wysoka kobieta, której mysioszare włosy upięte były w niemożliwie ciasny kok, odsłaniając lekko odstające uszy, przyozdobione brylantowymi kolczykami. Usta zaciśnięte miała w wąską, bladą kreskę, nos szpiczasty, a oczy ciemne, małe i głęboko osadzone. Śniada skóra obciągnięta była praktycznie na samych kościach, głębokie wory postarzały ją o co najmniej dziesięć lat.

              Świdrowała Vię wzrokiem, czekając na jakiś ruch z jej strony.

• Dzień dobry, pani dyrektor.

               Kobieta wstała, ubrana była w przylegający do ciała, granatowy kostium. Wskazała Cracovii krzesło pod ścianą i trochę zbyt mocno, żeby nazwać to pokrzepiającym gestem, popchnęła ją w kierunku wskazanego miejsca.

• Siadaj! - rzekła oschle, bez cienia emocji.

              Sama powróciła na miejsce i pochyliła się nad biurkiem, kładąc splecione ręce na blacie.

• Masz mi coś do powiedzenia, młoda damo?
• Przepraszam? - powiedziała niepewnie Cracovia, słowo przybrało formę pytania.

               Dyrektorka skinęła głową, jej mina wciąż była nieprzenikniona.

• Canada opowiedziała mi już o wszystkim. Znam szczegóły. Nie podoba mi się to, co zrobiłyście, jednakże nie zasługujecie na wydalenie ze szkoły. Od dziś, aż do końca semestru jesiennego, będziecie zgłaszać się po lekcjach do pań sprzątaczek, a one wyznaczą wam jakieś zadania. Ponadto jednorazowo otrzymacie dodatkowe zadanie domowe z przedmiotów takich jak: prawo powszechne, prawo Wyspy Ino, historia powszechna oraz ekonomia. Chciałam jeszcze powiedzieć – teraz jej wyraz twarzy zmiękł a ton złagodniał – zawiodłam się na tobie, Cracovio. Zawsze byłaś jedną z najlepszych uczennic. Towarzystwo Canady nie wpływa na ciebie pozytywnie.

                 Nie chciała nic na to odpowiadać. Nie była zła na przyjaciółkę, odpowiedzialnością obarczała się w równym stopniu, nikt nie zmuszał jej do tej ucieczki. Pomimo wszelkich kar, bawiła się świetnie i, gdyby mogła cofnąć czas, zrobiłaby to jeszcze raz.

• Czy mogę już iść?
• Do zobaczenia, Cracovio.